ECONOMICS - INDUSTRY & TRADE - EXPORT MARKETS   [Αρχική Σελίδα]










Ελλάδα – Ισραήλ – Τουρκία: Το «Τρίγωνο των Βερμουδών» βρίσκεται στην γειτονιά μας!

 

  

Είναι γνωστό πως στο τρίγωνο που ορίζεται από το Miami της Florida, το San Juan του Puerto Rico και τα νησιά των Βερμούδων, πασίγνωστο σαν «Τρίγωνο των Βερμουδών», συμβαίνουν κατά καιρούς σημεία και τέρατα:  Μυστηριώδεις εξαφανίσεις πλοίων και αεροπλάνων, ανεξήγητα φαινόμενα που συνδέονται διαδοχικά με τον μυθικό πολιτισμό της Ατλαντίδας, το φαινόμενο των UFO, διάφορα θαλάσσια τέρατα και άλλα πολλά.

 

Την ίδια περίπου πολυπλοκότητα, σε πολιτικό και διπλωματικό βέβαια επίπεδο, εμφανίζει ένα άλλο, παράξενο, ανομοιόμορφο και αντιφατικό τρίγωνο της περιοχής μας: Εκείνο μεταξύ ΕλλάδαςΙσραήλΤουρκίας το οποίο θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε με μια συνοπτική περιγραφή των βασικών παραμέτρων που το συνθέτουν: 

 

 

 

Ο χάρτης του Ισραήλ που προέβλεπε ο ΟΗΕ (1947)

 

 

(1) Κράτος του Ισραήλ

 

Την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους προετοίμασε το σιωνιστικό κίνημα που ιδρύθηκε το 1897 με την συγκέντρωση Εβραίων της διασποράς στην Παλαιστίνη και δρομολόγησε η απόφαση 181/29.11.1947 του ΟΗΕ η οποία διαχώρισε την (υπό Βρετανικό, τότε, έλεγχο) Παλαιστίνη στα δύο με την δημιουργία Εβραϊκού και Παλαιστιανιακού κράτους.

 

Με την ίδια απόφαση του ΟΗΕ η Ιερουσαλήμ ορίζεται σαν εκτός συνόρων Διεθνής Πόλη. Η παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ καθώς και η Δυτική όχθη του Ιορδάνη ποταμού τέθηκαν υπό τον έλεγχο της Ιορδανίας ενώ η νέα πόλη της Ιερουσαλήμ (κάτοικοι 1,3 εκ. Άραβες και 600 χιλ. Εβραίοι) τέθηκε υπό τον έλεγχο του Ισραήλ.

 

Στις 14 Μαΐου 1948 το ανώτατο εβραϊκό συμβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Ισραήλ με πρώτο Πρόεδρο τον Χάιμ Βάισμαν και πρώτο Πρωθυπουργό τον σιωνιστή ηγέτη Δαβίδ Μπεν Γκουριόν.

 

Την αμέσως επόμενη μέρα (15/5/1948) ξέσπασε Αραβοισραηλινός πόλεμος με τις χώρες που δεν συμφωνούσαν με την κήρυξη ανεξαρτησίας του Ισραήλ (Αίγυπτος, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Υεμένη Σ. Αραβία). Ο πόλεμος έληξε με ανακωχή που υπεγράφη το 1949 και προσάρτηση της Λωρίδας της Γάζας και της χερσονήσου του Σινά στην Αίγυπτο και της Δυτικής όχθης στην Ιορδανία.

 

Δέκα οκτώ χρόνια αργότερα (1967) ξέσπασε ο Αραβοισραηλινός πόλεμος των 6 ημερών με την κατάληψη, από το κράτος του Ισραήλ, της χερσονήσου του Σινά, της Λωρίδας της Γάζας, της Δυτικής Όχθης και των υψωμάτων του Γκολάν.

 

Λίγα όμως χρόνια αργότερα (1973) άρθηκε η ταπείνωση που υπέστησαν οι Άραβες το 1967: Αιγυπτιακές και Συριακές δυνάμεις επιτέθηκαν στο Ισραήλ και ο (4ος κατά σειρά) Αραβοισραηλινός πόλεμος τερματίστηκε με κοινό αμερικανορωσικό ψήφισμα. 

 

Η έκρυθμη κατάσταση των Αραβοισραηλινών σχέσεων άρχισε σταδιακά να αποφορτίζεται όταν το 1977 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις Αιγύπτου – Ισραήλ που κατέληξαν στην συμφωνία του Κάμπ Ντέιβιντ στις 26/3/1979. Με την συμφωνία αυτή η Αίγυπτος του Ανουάρ Σαντάτ αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ το οποίο αποσύρθηκε από την χερσόνησο Σινά και υποσχέθηκε συνομιλίες με τους Παλαιστίνιους για την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους. Αντ΄ αυτού όμως το Ισραήλ άρχισε να δημιουργεί εβραϊκούς οικισμούς στην Δυτική Όχθη (κάτι που συνεχίζεται ακόμα) θέτοντας εμπόδια στις προσπάθειες συνεννόησης με τους Παλαιστίνιους.

 

Το 1987 ξεκίνησε η ένοπλη εξέγερση των Παλαιστινίων (Ινφάντα) στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη της Δυτικής Όχθης (η εξέγερση συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας).

 

Το 1994 η Ιορδανία έγινε η δεύτερη Αραβική χώρα που αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ με την συμφωνία του Όσλο η οποία προβλέπει την δημιουργία Παλαιστινιακής Αρχής και ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.  Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιατζάκ Ραμπίν που υπέγραψε την συμφωνία τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης αλλά δολοφονήθηκε από την Ισραηλινή ακροδεξιά.

 

Το 2005 το κράτος του Ισραήλ έκανε μια σοβαρή προσπάθεια ειρηνικής προόδου στην κατεύθυνση της δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους, με την μονομερή απόφαση αποχώρησης από την λωρίδα της Γάζας συμπεριλαμβανομένης της βίαιης εκδίωξης Εβραίων εποίκων, η οποία όμως πολύ γρήγορα σκόρπισε στους πέντε ανέμους: Η σιιτική οργάνωση Χεζμπολά του Λιβάνου το 2006 άρχισε να δημιουργεί σειρά επεισοδίων στα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου προσφέροντας θαυμάσια αφορμή στα πιο ακραία στοιχεία των Ισραηλινών να επιβάλλουν μια βίαιη αντίδραση που βούτηξε στο αίμα ολόκληρο τον Λίβανο.

 

Την ίδια χρονιά (2006) ξέσπασε εμφύλιος Παλαιστινιακός πόλεμος όταν η Χαμάς (υποστηρίζει την καταστροφή του Ισραήλ και την δημιουργία Ισλαμικού Παλαιστινιακού κράτους) αναδείχτηκε νικήτρια σε (δημοκρατικές) εκλογές, αλλά εμποδίστηκε να κυβερνήσει όχι μόνο από τους αντιπάλους της (Φατάχ), αλλά και από την Διεθνή κοινότητα και το Ισραήλ.

 

Το ολέθριο αποτέλεσμα του εμφύλιου των Παλαιστινίων, ήταν ο νέος διαχωρισμός της Παλαιστίνης (έλεγχος της λωρίδας της Γάζας από την Χαμάς και της Δυτικής Όχθης από την Παλαιστινιακή αρχή που υποστηρίζεται από την Φατάχ).

 

Τον Δεκέμβριο του 2008, ένας νέος κύκλος αίματος ξεκίνησε στην Παλαιστίνη: Η Χαμάς από την λωρίδα της Γάζας, εξαπέλυσε αυτοσχέδιες οβίδες προς την γειτονική Ισραηλινή πόλη Σντερότ προκαλώντας πανικό (αναφέρθηκαν 1 νεκρός και μικρές υλικές ζημιές). Το Ισραήλ αντέδρασε για μια ακόμα φορά με τρόπο που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία πως θα ανταποδώσει, και μάλιστα από θέσεως ισχύος, την προοπτική εξόντωσης του από την Χαμάς: Δεκάδες υπερσύγχρονοι πύραυλοι τραυμάτισαν χιλιάδες Παλαιστίνιους και σκότωσαν 1.400, μεταξύ των οποίων άμαχοι πολίτες, γυναίκες και παιδιά. Ταυτόχρονα η λωρίδα της Γάζας απομονώθηκε και αποκλείστηκε από φαγητό, νερό και στοιχειώδη υγιεινή.

 

Οι οργισμένες όμως αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν την φορά αυτή στον Αραβικό κόσμο. Επεκτάθηκαν στην διεθνή κοινότητα αλλά και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ με  σημαντικές «παράπλευρες απώλειες» (Αναζωπύρωση αντιδικιών με όλες τις ισλαμικές χώρες, αντιδράσεις από την Λατινική Αμερική και διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Βενεζουέλα).

 

Ο αποκλεισμός της Γάζας και των Παλαιστινίων που «προτίμησαν» την Χαμάς είναι απόλυτος. Οι προσπάθειες αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας εμποδίζονται είτε με διπλωματικά, είτε με βίαια μέσα: Στο τέλος Μαΐου 2010 έξη πλοία με ανθρωπιστική βοήθεια προς την αποκλεισμένη Γάζα κατελήφθησαν από τους Ισραηλινούς μέσα σε λουτρό αίματος (10 νεκροί, 60 τραυματίες) με μια επιχείρηση που χαρακτηρίστηκε πειρατεία σε διεθνή ύδατα και προκάλεσε οξύτατη κρίση στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας (οι 9 νεκροί της Ισραηλινής επιχείρησης ήταν Τούρκοι), διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την Μαυριτανία και ματαίωση ζωτικών για το Ισραήλ στρατιωτικών ασκήσεων με την Ελλάδα.

 

Το σύγχρονο Ισραήλ των 7,5 εκ. κατοίκων (20% του πληθυσμού είναι Άραβες Εβραίοι, πολλοί από τους οποίους μουσουλμάνοι) θυμίζει λίγο Βαβυλωνία: 2 επίσημες γλώσσες (Εβραϊκή, Αραβική) και πολλές άλλες γλώσσες που μιλούν οι παλινοστούντες Εβραίοι της διασποράς – από Ρωσικά ή Ρουμάνικα μέχρι Αχμαρικά.

 

Στις τελευταίες εκλογές (Μάρτιος 2009) έλαβαν μέρος 33 (τριάντα τρία) κόμματα με το πρώτο κόμμα (Καντίμα) να συγκεντρώνει 22,4% και 758.032 ψήφους, το δεύτερο (Λικούντ) 21,61% και 729.054 ψήφους και το τελευταίο (Λεχέμ) 0,02% και 611 ψήφους. 

 

Το ισχύον σύστημα της απλής αναλογικής ευνοεί μόνο πολυκομματικές κυβερνήσεις και στην σημερινή κυβέρνηση του Βενιαμίν Νετανιάχου συμμετέχουν 4 συνολικά κόμματα.

 

Επίσημα, η πρωτεύουσα του Ισραήλ είναι η Ιερουσαλήμ, αλλά πολλές διπλωματικές αποστολής (μεταξύ των οποίων εκείνες των ΗΠΑ και της Ελλάδος) βρίσκονται στο Τελ-Αβίβ μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με το καθεστώς που θα ισχύσει για την Ιερουσαλήμ (εκτός συνόρων - Διεθνής Πόλη).

 

Το σημερινό κράτος του Ισραήλ αντιμετωπίζει έντονα το αίσθημα της ανασφάλειας το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας. Οι Ισραηλινοί πιστεύουν πως οι γειτονικές τους χώρες δεν πρόκειται να αποδεχτούν ειλικρινά την συνύπαρξή τους. Το γεγονός αυτό οδηγεί το Ισραήλ στην δημιουργία μιας πανίσχυρης βιομηχανίας όπλων, ενός πολύ ισχυρού στρατού (οι άντρες υπηρετούν υποχρεωτικά 3 χρόνια, οι γυναίκες 2 – εξαιρούνται όλοι οι Άραβες Εβραίοι) αλλά και στην υιοθέτηση «αντι-τρομοκρατικών» μέτρων που φθάνουν στα όρια της υπερβολής: Ένα νέο «τοίχος του αίσχους», μήκους 703 χιλιομέτρων, υψώνεται σταδιακά ανάμεσα στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα εδάφη, ενώ ανάλογο τοίχος σχεδιάζεται στα σύνορα του Ισραήλ με την Αίγυπτο!  

 

  

 

 

(2) Σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας

 

Τα προβλήματα στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας έχουν μεγάλο «παρελθόν». Το 1923 οι ηγέτες Ελλάδας και Τουρκίας (Ελευθέριος Βενιζέλος και Μουσταφά Κεμάλ) αποφάσισαν να θέσουν μια νέα αφετηρία στις σχέσεις των δύο χωρών, υπογράφοντας την Συνθήκη της Λωζάνης.

 

Η Ελλάδα ανταποκρίθηκε σε όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε από την Συνθήκη της Λωζάνης σε αντίθεση με την Τουρκία που αξιοποίησε μόνο τα οφέλη που αποκόμισε περιφρονώντας επιδεικτικά όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε - Σχετικά άρθρα μας: Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου! , Ελληνικά νησιά του Αιγαίου & τουρκικός επεκτατισμός και Επιτροπή των Είκοσι: Τα υπέρ και τα κατά της ενδεχόμενης ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Η Ελλάδα, με πάγια πολιτική όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεών της, δεν σταμάτησε καθόλου τις προσπάθειες βελτίωσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων οι οποίες βελτιώνονται ή χειροτερεύουν ανάλογα με τις διαθέσεις, τις σκοπιμότητες και τις εσωτερικές συγκυρίες ή τους στόχους της γειτονικής χώρας.

 

Στο πρόσφατο παρελθόν παρατηρείται μια (θεωρητική) βελτίωση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων χωρίς όμως να θίγονται στο ελάχιστο οι ακραίες επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, στην Ελληνική Θράκη και στην Κύπρο.

 

Η «φιλοσοφία» που επικρατεί είναι να προωθηθούν όλα τα θέματα «αμοιβαίου συμφέροντος» και να αγνοηθούν οι Τουρκικές βλέψεις, σαν να μην υπάρχουν!

 

Η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογάν έχει «ανοικτό πόλεμο» όχι μόνο με τους Κούρδους που επιδιώκουν την αυτονομία τους αλλά και το Κεμαλικό κατεστημένο που ελέγχει απόλυτα το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας. Όλοι όμως συμφωνούν (μέχρι τώρα) μόνο σε ένα σημείο: Στην εξωτερική πολιτική εναντίον της Ελλάδος!  

 

 

 

 

(3) Σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ

 

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η Τουρκία μετατράπηκε σταδιακά στον πιο πολύτιμο σύμμαχο του νέου κράτους για πολλούς και εξαιρετικά σημαντικούς λόγους, μεταξύ των οποίων:

 

(α) Η Τουρκία συνορεύει με τον μισό Αραβικό κόσμο ο οποίος διάκειται εχθρικά προς το Ισραήλ και είναι ταυτόχρονα, μουσουλμανική χώρα.

(β) Η εκτεταμένη αμυντική συνεργασία Τουρκίας – Ισραήλ εξασφάλισε στους Ισραηλινούς στρατιωτική υπεροχή έναντι όλων των Αράβων (Στρατιωτική βάση του Ινσιρλίκ, διενέργεια κοινών ασκήσεων σε απεριόριστο χώρο που δεν υφίσταται στο Ισραήλ, συνεργασία μυστικών υπηρεσιών, κατασκοπευτικές δραστηριότητες και άλλα πολλά και εξαιρετικά πλεονεκτήματα).

 

Οι Τούρκοι που παρείχαν απλόχερα την υποστήριξη αυτή εξασφάλισαν πολλαπλάσια ανταλλάγματα, μεταξύ των οποίων:

 

(α) Την άνευ όρων απόλυτη υποστήριξη του πανίσχυρου Εβραϊκού λόμπυ  των ΗΠΑ που επηρεάζει αποφασιστικά κάθε κυβέρνηση των ΗΠΑ (Δημοκρατικούς ή Ρεμπουπλικάνους).

(β) Την ανενόχλητη και χωρίς κανένα ρίσκο εισβολή στην Κύπρο (1974) η οποία ήταν τελείως αδύνατη χωρίς την υποστήριξη του Ισραήλ και του εβραϊκού λόμπυ των ΗΠΑ.

(γ) Την εξουδετέρωση του ηγέτη των Κούρδων του ΡΚΚ Αμπτουλάχ Οτσαλάν που προσφέρθηκε σαν δώρο στους Τούρκους από την Ισραηλινή Μοσάντ (1999)

(δ) Την τερατώδη ενίσχυση των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με την ψευδαίσθηση ότι εξασφάλιζε μακροημέρευση της πολύτιμης συνεργασίας Ισραήλ – Τουρκίας.

 

Η άνοδος το 2003 στην εξουσία του σημερινού Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο σταδιακός περιορισμός της πολιτικής εξουσίας των Κεμαλιστών, άλλαξε άρδην τα δεδομένα των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας.

 

Η Τουρκία με την νέο-οθωμανική πολιτική των ΕρντογάνΝταβούτογλου έπαψε να είναι ο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ. Δημιούργησε δίαυλο επικοινωνίας όχι μόνο με τον «άξονα του κακού» (Ιράν, Χαμάς) αλλά τόλμησε απροκάλυπτες, δημόσιες επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και της πολιτικής του για το Παλαιστινιακό. Συνεργάζεται με την BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) και ηγείται (μαζί με την Ινδονησία) των «Next 11» που αποτελούν τις μεγαλύτερες αναδυόμενες αγορές του κόσμου.

 

Παράλληλα, η Τουρκία αναβαθμίστηκε ραγδαία στην συνείδηση όχι μόνο των δεινοπαθούντων Παλαιστινίων αλλά και ολόκληρου του Αραβικού κόσμου διαγράφοντας το «κακό παρελθόν» της απέναντι τους και αποκομίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη (Το χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης σημείωσε ιστορικά υψηλά στις 29 Ιουλίου 2010, η τουρκική λίρα ενισχύθηκε κατά 12% από τον Μάρτιο του 2009 και το χρέος της Τουρκίας αναμένεται φέτος στο 50% του ΑΕΠ,  σε σύγκριση με το 80% κατά μέσο όρο στους G20 και 66% στην Βραζιλία).

 

Από την άλλη όμως πλευρά, η Τουρκία άρχισε σταδιακά να μπαίνει στο στόχαστρο του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπυ των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας έχουν πλέον κλονιστεί για τα καλά, αλλά μπορούν ανά πάσα στιγμή να «αποκατασταθούν» είτε με θεαματική υπαναχώρηση του Ερντογάν, είτε με ανατροπή του από τους πάντα πρόθυμους στρατηγούς που τον μισούν θανάσιμα.

 

Το εξαιρετικά ρευστό αυτό τοπίο χαρακτηρίζει σήμερα τις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, ένα τοπίο που επιφυλάσσει κάθε μορφής και κατηγορίας «εξελίξεις» που είναι αδύνατο να προβλεφτούν.  

 

 

  

(4) Σχέσεις Ισραήλ – Ελλάδας

 

Η Ελληνική εξωτερική πολιτική, παραδοσιακά χαρακτηρίζεται σαν «φιλοαραβική»:

 

Δεν αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ παρά μόνο 44 ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυσή του, το 1992 (από την κυβέρνηση Μητσοτάκη) όταν η γειτονική και Αραβική Αίγυπτος το είχε αναγνωρίσει από το 1979.

 

Μέχρι το 2010, 62 ολόκληρα χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ δεν υπήρξε επίσκεψη Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ ή επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού στην Ελλάδα, κάτι που έγινε μέσα σε τέσσερις εβδομάδες το φετινό καλοκαίρι (επίσκεψη Παπανδρέου στο Ισραήλ στις 22 Ιουλίου, επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα στις 16 Αυγούστου).

 

Η διαχρονική αυτή πολιτική δεν ωφέλησε καθόλου τα εθνικά μας συμφέροντα –το αντίθετο μάλιστα- αφού οι Άραβες «ανταπέδωσαν» μόνο συμπάθεια και καλά λόγια.

 

Η συγκυριακή όμως (και πιθανόν προσωρινή) ανατροπή των δεδομένων στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, δεν προσφέρει καμιά εγγύηση για το μέλλον και επιβάλλει εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς.

 

Η επιδίωξη της ελληνικής κυβέρνησης «να τα έχει καλά με όλους» δεν φαίνεται ρεαλιστική και βιώσιμη στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία όξυνσης των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας,  ιδίως αν επαληθευτεί η φημολογούμενη πρόθεση του Ισραήλ να βομβαρδίσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

 

Το κράτος του Ισραήλ φρόντισε να υπογράψει με την Ελλάδα (το 1994) μια «συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας» δημιουργώντας μια εναλλακτική λύση, την οποία ενεργοποιεί τώρα:

 

Η σχεδόν παγωμένη στρατιωτική συμφωνία Ελλάδος – Ισραήλ «ξεπάγωσε» ουσιαστικά το 2008 με την μεγάλης κλίμακας άσκηση «Ένδοξος Σπαρτιάτης» κομμένη και ραμμένη στα σχέδια πιθανής Ισραηλινής επίθεσης στην Περσία (Η Κρήτη, ένα από τα σημεία της άσκησης, φιλοξενεί τους ρωσικούς πύραυλους S300 που διαθέτει η Περσία!).

 

Τους πραγματικούς λόγους της θεαματικής προσέγγισης Ισραήλ – Ελλάδος θα τους γνωρίζουμε πλήρως μετά από πολλά χρόνια. Σήμερα μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, όπως:

 

-Το Ισραήλ πιέζει αφόρητα την Τουρκία και τους νέους φίλους της (Ιράν, Χαμάς) χρησιμοποιώντας την Ελλάδα, τους Κούρδους και την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέχρι να υπαναχωρήσει ή να ανατραπεί ο Ερντογάν ώστε όλα να επανέλθουν στην  κατάσταση των προηγούμενων δεκαετιών, αφήνοντας την Ελλάδα να μετράει μόνο τις ζημιές της.

 

- Η πιθανή υποψηφιότητα του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού για την θέση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών που θα εκλεγεί το 2011 είναι μια από τις αιτίες της θεαματικής προσέγγισης Ελλάδας – Ισραήλ. Κάθε εκλογή Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών που δεν έχει την «συγκατάθεση» του Ισραήλ είναι σχεδόν αδύνατη. Η προσέγγιση αυτή συνδυάζεται με την συγκυριακή ανάγκη του Ισραήλ για «ζωτικούς χώρους» που θα επιτρέψουν στις ένοπλες δυνάμεις του να διατηρήσουν στο ακέραιο την μόνιμη ετοιμότητά τους.

 

- Η Τουρκία έχει κλονίσει ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη τόσο του Ισραήλ όσο και των ΗΠΑ. Ακόμα και σε περίπτωση «συνθηκολόγησης» ή ανατροπής του Ερντογάν η σημασία της Ελλάδος θα αναβαθμιστεί σαν αναγκαία και απαραίτητη εναλλακτική λύση, με παράλληλο περιορισμό των πληθωρικών «ανταλλαγμάτων» προς την Άγκυρα. Πολύ περισσότερο, αν επαληθευτούν τα σενάρια δημιουργίας Κουρδικού κράτους που θα αποτελεί την νέα «βάση» των ΗΠΑ – Ισραήλ στην ευαίσθητη αυτή περιοχή.

 

Υπάρχουν βέβαια και πολλές άλλες «υποθέσεις» που θα μπορούσαν να γίνουν. Όλες όμως οι «υποθέσεις» συνδέονται με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Στηρίζονται σε τόσο πολύπλοκα δεδομένα, τόσο ρευστό και ασταθές τοπίο, τόσο επικίνδυνα ή τρομακτικά ενδεχόμενα ώστε πραγματικά φέρνουν στο νου το «Τρίγωνο των Βερμουδών».

 

Εμείς σαν Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να μην εφησυχάζουμε, να υπολογίζουμε τον μεγάλο κίνδυνο που υπάρχει και να παρακολουθούμε κάθε εξέλιξη μέσα από ένα διαρκή και μόνιμο «κόκκινο συναγερμό».

 

 

Λεωνίδας Κουμάκης*

24 Αυγούστου 2010

kb@kbanalysis.com 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

 

ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ: Η αληθινή εξουσία, η τέταρτη εντολή,

 οι ιδιαιτερότητες της απελευθέρωσης των αγορών,

το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις,

 οι τιμές καταναλωτή, τα μεγέθη της ΔΕΗ

 και οι υποψήφιοι αγοραστές της

 

ή

 

Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΤΟΛΗ: Το Video του άρθρου μας «Το καρτέλ»,

 από τους αναγνώστες μας στην Αυστραλία Penny και Δημήτρη,

οι οποίοι έδωσαν περιληπτικά τα βασικά στοιχεία του περιεχομένου,

 ενώ επιμελήθηκαν τη μουσική επένδυση του

 

 

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επί τρεις δεκαετίες, με την ιδιότητα του Διευθυντού Εξαγωγών Ελληνικής Οινοβιομηχανίας, ταξίδευσε στις 4 από τις 5 ηπείρους του πλανήτη μας, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διανομής σε 32 χώρες. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία» (1992, η τέταρτη έκδοση το 2008) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997).   

 



Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον;

 Επιστροφή
 

 
© Copyright 2005-2012 K&B Analysis ΕΠΕ. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.