Save the Greek People from their Saviours! / Sauvons le peuple grec de ses sauveurs! / Retten wir das griechische Volk vor seinen Rettern ! / Να σώσουμε τον ελληνικό λαό απο τους σωτήρες του!




Highly respected top French intellectuals including Alain Badiou, Etienne Balibar, Jean-Luc Nancy along with hundreds of European thinkers signed a text encouraging Greek people to stand against their "savers".  This text posted on the online edition of Liberation (21.02.2012), followed by the printed edition, can be found at  where the relative petition can be also signed.

Until today (20.03.2012) more than 1,400 scholars and thinkers from different countries signed the petition. The text supporting Greeks and encouraging Greek people to stand against their "savers" in four languages (English, French, German and Greek) has as follows:


Save the Greek People from their Saviours!

At a time when one in two young Greeks is unemployed, when 25,000 homeless wander in the streets of Athens, when 30% of the population has fallen under the poverty line, when thousands of families are forced to give up their children for fear of them dying from hunger or cold, when the new poor and refugees fight over garbage in landfills, the “saviours” of Greece, under the pretext that the Greeks “haven’t done enough yet,” have imposed a new bailout program that will double the lethal dose. A program that abolishes labour laws and reduces the poor to extreme misery, all while eliminating the middle classes from the scene.

The goal cannot be to “rescue” Greece : on this point all economists worthy of the name agree. They are buying time to save creditors while leading the country to deferred bankruptcy. But above all, Greece, with the active collaboration of its ruling class, is being made into a laboratory for social change that afterwards will be exported throughout all Europe. The model being tested on the Greeks is that of a society without public services, where schools, hospitals and clinics fall into ruin, where healthcare becomes the privilege of the rich, where vulnerable populations are doomed to a programmed elimination, and where those still employed are condemned to the extreme forms of pauperization and precariousness.

But in order for this neoliberal offensive to achieve its ends, it must establish a system that “economizes” on the most basic democratic rights. Under the banner of saviours, we are now witnessing in Europe the rise of a government of technocrats who pay no heed to popular sovereignty. This is a turning point in parliamentary systems, where the “representatives of the people” give carte blanche to experts and bankers, abdicating their own decision-making power. A kind of parliamentary coup d’etat, which also makes use of a powerful repressive apparatus in the face of popular protests. Once the deputies have ratified the convention dictated by the troika (the European Union, the European Central Bank and the International Monetary Fund), in diametrical opposition to the mandate they received, a power without democratic legitimacy will have dictated the future of the country for the next thirty or forty years.

Meanwhile the EU is preparing to establish an escrow account that will dispense aid to Greece uniquely in order to service its debt. The revenues of the country should be consecrated with “absolute priority” to the repayment of its creditors, and, if necessary, paid directly to the account managed by the European Union. The agreement stipulates that any new bonds shall be governed by English law, and involve material guarantees ; disputes will be adjudicated by the courts of Luxembourg, and Greece waives in advance any right of appeal against claims determined by its creditors. To complete this picture, privatizations are assigned to a fund managed by the troika, in which shall be deposited the titles to public goods. In short : widespread looting, the trademark of financial capitalism which is offered here a stunning institutional sanctification. To the extent that sellers and buyers sit on the same side of the table, we have little doubt that this business of privatization will be a real feast for the takers, whether Greeks or foreigners…

All the measures taken so far have only dug the Greeks deeper into debt and, with the help of rescuers who lend at exorbitant rates, the sovereign debt has today literally exploded, approaching 170% of GDP and rising, while in 2009 it represented no more than 120%. It is likely that the slew of rescue plans—each one presented as the “ultimate”—had no other purpose than to further weaken the position of Greece so that, deprived of any opportunity to itself propose the terms of a restructuring, it is reduced to capitulating to its creditors under the blackmail of “disaster or austerity.”

The artificial and coercive worsening of the debt problem has been used as a weapon to assault an entire society. Our words are here chosen carefully : if we use military terms, it is because what is happening is indeed a war conducted by means of finance, politics and law, a class war against society as a whole. And the booty that the financial class must seize from the “enemy” is social gains and democratic rights, and ultimately the very possibility of a human life. The lives of those who do not consume or produce enough with regard to profit maximization strategies should no longer be preserved.

Thus, the weakness of a country caught between limitless speculation and devastating bailout programs, becomes the backdoor through which emerges a new social model conforming to the dictates of neoliberal fundamentalism. A model for all of Europe and perhaps beyond. This is what is really at stake, and that is why the defense of the Greek people cannot be reduced to a gesture of solidarity or abstract humanity: the future of democracy and the fate of European peoples hangs in the balance. Everywhere the “pressing necessity” of a “painful but salutary” austerity is presented as the only way to escape a fate like the Greeks, while leading us straight there.

In the face of this attack against society, and before the destruction of the last pockets of democracy, we call on our fellow citizens, our French and European friends to speak up loudly and clearly. We must not allow experts and politicians to monopolize the discourse. Can we remain indifferent before the fact that at the demand of German and French leaders Greece is now banned from elections? The stigmatization and the systematic denigration of a European people—does this not deserve a response? Is it possible not to raise one’s voice against the institutional assassination of the Greek people? And can we remain silent before the coercive installation of a system that outlaws the very idea of social solidarity?

We are at the point of no return. It is urgent to fight the battle of numbers and the war of words to counter the ultra-liberal rhetoric of fear and misinformation. There is an urgent need to deconstruct the morality tales that obscure the actual processes at work in society. And it has become more than urgent to demystify the racist insistence on the “specificity of the Greeks” that makes the supposedly national character of a people (lazy and cunning at turns) the root cause of a crisis that in reality is global. What matters today are not particularities, real or imagined, but what is common: the fate of a people that will affect all others.

Numerous technical solutions have been proposed to overcome the alternative “either the destruction of society or else bankruptcy” (which effectively means, as we see today, “destruction and bankruptcy”). All must be brought to the table as elements of reflection for the construction of another Europe. But first we must denounce the crime, and bring to light the deplorable situation in which the Greek people find themselves thanks to “rescue packages” designed by and for speculators and creditors. At a time when a movement of support is being forged around the world, when the Internet buzzes with initiatives of solidarity, will French intellectuals be the last to raise their voices for Greece? Without further delay, we must multiply articles, media interventions, debates, petitions, demonstrations. All initiatives are welcome, all initiatives are urgent.

As for us, this is what we propose: to form as quickly as possible a European Committee of intellectuals and artists in solidarity with the Greek people who resist.

If not us, who? 

If not now, when?

Vicky Skoumbi, Editor-in-Chief of the journal “αληthεια” , Athens, Michel Surya, director of the journal “Lignes”, Paris, Dimitris Vergetis, director of the journal “ΑΛΗΘΕΙΑ”, Athens.

And : Diamanti Anagnostopoulou, Enzo Apicella, Albena Azmanova, Daniel Alvara,Alain Badiou, Jean-Christophe Bailly, Etienne Balibar, Fernanda Bernardo, David Berry, Sylvie Blocher, Laura Boella, Carlo Bordini, Roberto Bugliani, Daniela Calabro, Claude Cambon, Maria Elena Carosella, Barbara Cassin, Bruno Clement, Danielle Cohen-Levinas, Christiane Cohendy, Yannick Courtel, Martin Crowely, Rolf Czeskleba-Dupont, Michel Deguy, Michel Didelot, Didier Deleule, Claire Denis, Georges Didi-Huberman, Costas Douzinas, Riccardo Drachi-Lorenz, Marie Ducate, Leili Echghi, Roberto Esposito, Camille Fallen, Celine Flecheux, Chiara Frugoni, Ivetta Fuhrmann, Enzo Gallori, Jean-Marie Gleize, Francesca Isidori, Clio Karabelias, Jason Karaindros, Stathis Kouvelakis, Pierre-Philippe Jandin, Jeremy Leaman, Jerome Lebre, Marie-Magdeleine Lessana, Jacques Lezra, Gianna Licchetta, Marco Mamone Capria Jean-Clet Martin, Pr. Jobst Meyer, Pierre Murat, Jean-Luc Nancy, Maurizio Neri, Gloria Origgi, Marco Palladini, Timothy Perkins, Matthaios Petrosino, Nicola Predieri, Stefano Pippa, Philippe Rahme, Jacques Ranciere, Haris Raptis, Judith Revel, Elisabeth Rigal, Franco Romano, Avital Ronell, Jacob Rogozinski, Alessandro Russo, Hugo Santiago, Ingo Schmidt, Beppe Sebaste, Giacomo Sferlazzo, Amalia Signorelli, Michele Sinapi, Maria Giulia Soru, Benjamin Swaim, Bruno Tackels, Enzo Traverso, Gilberte Tsai, Frieder Otto Wolf


To sign the petition, please fulfill the form at the bottom of the page



“The Independent”



Sauvons le peuple grec de ses sauveurs!

Au moment ou un jeune Grec sur deux est au chomage, ou 25 000 SDF errent dans les rues d’Athenes, ou 30% de la population est tombee sous le seuil de pauvrete, ou des milliers de familles sont obligees de placer leurs enfants pour qu’ils ne crevent pas de faim et de froid, ou nouveaux pauvres et refugies se disputent les poubelles dans les decharges publiques, les «sauveurs» de la Grece, sous pretexte que les Grecs «ne font pas assez d’efforts», imposent un nouveau plan d’aide qui double la dose letale administree. Un plan qui abolit le droit du travail, et qui reduit les pauvres a l’extreme misere, tout en faisant disparaitre du tableau les classes moyennes.

Le but ne saurait etre le «sauvetage» de la Grece: sur ce point, tous les economistes dignes de ce nom sont d’accord. Il s’agit de gagner du temps pour sauver les creanciers tout en menant le pays a une faillite differee. Il s’agit surtout de faire de la Grece le laboratoire d’un changement social qui, dans un deuxieme temps, se generalisera a toute l’Europe. Le modele experimente sur les Grecs est celui d’une societe sans services publics, ou les ecoles, les hopitaux et les dispensaires tombent en ruine, ou la sante devient le privilege des riches, ou les populations vulnerables sont vouees a une elimination programmee, tandis que ceux qui travaillent encore sont condamnes aux formes extremes de la pauperisation et de la precarisation.

Mais pour que cette offensive du neoliberalisme puisse arriver a ses fins, il faut instaurer un regime qui fait l’economie de droits democratiques les plus elementaires. Sous l’injonction des sauveurs, on voit donc s’installer en Europe des gouvernements de technocrates qui font fi de la souverainete populaire. Il s’agit d’un tournant dans les regimes parlementaires ou l’on voit les «representants du peuple» donner carte blanche aux experts et aux banquiers, abdiquant leur pouvoir decisionnel suppose. Un coup d’Etat parlementaire en quelque sorte, qui fait aussi appel a un arsenal repressif amplifie face aux protestations populaires. Ainsi, des lors que les deputes ont ratifie la convention dictee par la troika (l’Union europeenne, la Banque centrale europeenne et le Fonds monetaire international), diametralement opposee au mandat qu’ils avaient recu, un pouvoir depourvu de legitimite democratique aura engage l’avenir du pays pour trente ou quarante ans.

Parallelement l’Union europeenne s’apprete a constituer un compte bloque ou serait directement versee l’aide a la Grece afin qu’elle soit employee uniquement au service de la dette. Les recettes du pays devraient etre en «priorite absolue» consacrees au remboursement de creanciers, et, si besoin est, directement versees a ce compte gere par l’Union europeenne. La convention stipule que toute nouvelle obligation emise dans son cadre sera regie par le droit anglais, qui engage des garanties materielles, alors que les differends seront juges par les tribunaux du Luxembourg, la Grece ayant renonce d’avance a tout droit de recours contre une saisie decidee par ses creanciers. Pour completer le tableau, les privatisations sont confiees a une caisse geree par la troika, ou seront deposes les titres de propriete de biens publics. Bref, c’est le pillage generalise, trait propre du capitalisme financier qui s’offre ici une belle consecration institutionnelle. Dans la mesure ou vendeurs et acheteurs siegeront du meme cote de la table, on ne doute guere que cette entreprise de privatisation soit un vrai festin pour les repreneurs. 

Or toutes les mesures prises jusqu’a maintenant n’ont fait que creuser la dette souveraine grecque et, avec le secours de sauveurs qui pretent a des taux usuraires, celle-ci a carrement explose en approchant des 170% d’un PIB en chute libre, alors qu’en 2009 elle n’en representait encore que 120%. Il est a parier que cette cohorte de plans de sauvetage - a chaque fois presentes comme «ultimes» - n’a eu d’autre but que d’affaiblir toujours davantage la position de la Grece de sorte que, privee de toute possibilite de proposer elle-meme les termes d’une restructuration, elle soit reduite a tout ceder a ses creanciers sous le chantage de «la catastrophe ou l’austerite». 

L’aggravation artificielle et coercitive du probleme de la dette a ete utilisee comme une arme pour prendre d’assaut une societe entiere. C’est a bon escient que nous employons ici des termes relevant du domaine militaire : il s’agit bel et bien d’une guerre conduite par les moyens de la finance, de la politique et du droit, une guerre de classe contre la societe entiere. Et le butin que la classe financiere compte arracher a «l’ennemi», ce sont les acquis sociaux et les droits democratiques, mais au bout du compte, c’est la possibilite meme d’une vie humaine. La vie de ceux qui ne produisent ou ne consomment pas assez au regard des strategies de maximisation du profit, ne doit plus etre preservee.

Ainsi, la faiblesse d’un pays pris en etau entre la speculation sans limites et les plans de sauvetage devastateurs, devient la porte derobee par ou fait irruption un nouveau modele de societe conforme aux exigences du fondamentalisme neoliberal. Modele destine a toute l’Europe et plus si affinites. C’est le veritable enjeu et c’est pour cela que defendre le peuple grec ne se reduit pas a un geste de solidarite ou d’humanite abstraite : l’avenir de la democratie et le sort des peuples europeens sont en question. Partout la «necessite imperieuse» d’une austerite «douloureuse, mais salutaire» va nous etre presentee comme le moyen d’echapper au destin grec, alors qu’elle y mene tout droit.

Devant cette attaque en regle contre la societe, devant la destruction des derniers ilots de la democratie, nous appelons nos concitoyens, nos amis francais et europeens a s’exprimer haut et fort. Il ne faut pas laisser le monopole de la parole aux experts et aux politiciens. Le fait qu’a la demande des dirigeants allemands et francais en particulier la Grece soit desormais interdite d’elections peut-il nous laisser indifferents? La stigmatisation et le denigrement systematique d’un peuple europeen ne meriteraient-ils pas une riposte? Est-il possible de ne pas elever sa voix contre l’assassinat institutionnel du peuple grec? Et pouvons-nous garder le silence devant l’instauration a marche forcee d’un systeme qui met hors la loi l’idee meme de solidarite sociale?

Nous sommes au point de non-retour. Il est urgent de mener la bataille des chiffres et la guerre des mots pour contrer la rhetorique ultraliberale de la peur et de la desinformation. Il est urgent de deconstruire les lecons de morale qui occultent le processus reel a l’?uvre dans la societe. Il devient plus qu’urgent de demystifier l’insistance raciste sur la «specificite grecque», qui pretend faire du caractere national suppose d’un peuple (paresse et roublardise a volonte) la cause premiere d’une crise en realite mondiale. Ce qui compte aujourd’hui ne sont pas les particularites, reelles ou imaginaires, mais les communs: le sort d’un peuple qui affectera tous les autres. 

Bien des solutions techniques ont ete proposees pour sortir de l’alternative «ou la destruction de la societe ou la faillite» (qui veut dire, on le voit aujourd’hui: «et la destruction et la faillite»). Toutes doivent etre mises a plat comme elements de reflexion pour la construction d’une autre Europe. Mais d’abord il faut denoncer le crime, porter au grand jour la situation dans laquelle se trouve le peuple grec a cause des «plans d’aide» concus par et pour les speculateurs et les creanciers. Au moment ou un mouvement de soutien se tisse autour du monde, ou les reseaux d’Internet bruissent d’initiatives de solidarite, les intellectuels francais seraient-ils donc les derniers a elever leur voix pour la Grece? Sans attendre davantage, multiplions les articles, les interventions dans les medias, les debats, les petitions, les manifestations. Car toute initiative est bienvenue, toute initiative est urgente. 

Pour nous, voici ce que nous proposons: aller tres vite vers la formation d’un comite europeen des intellectuels et des artistes pour la solidarite avec le peuple grec qui resiste.

Si ce n’est pas nous, ce sera qui ?

Si ce n’est pas maintenant, ce sera quand ?


Si vous souhaitez associer votre nom a cet appel, merci de completer le formulaire ci-dessous :




Retten wir das griechische Volk vor seinen Rettern !


In eben dem Moment, in dem jeder zweite jugendliche Grieche arbeitslos ist, in dem 25000 Obdachlose durch die Stra?en von Athen irren, in dem 30% der Bevolkerung unter die Armutsschwelle gefallen sind, in dem Tausende von Familien dazu gezwungen sind, ihre Kinder zur Arbeit zu schicken, damit sie nicht vor Hunger und Kalte sterben, in dem die neuen Armen und die Fluchtlinge sich auf den offentlichen Mullhalden um die Abfalle streiten - in eben diesem Moment zwingen die „Retter“ Griechenlands unter dem Vorwand, dass die Griechen „sich nicht hinreichend Muhe geben“, diesem Land einen neuen Hilfeplan auf, der die verabreichte todliche Dosis noch einmal verdoppelt. Dieser Plan schafft das Recht auf Arbeit ab, sturzt die Armen in extremes Elend und bringt zugleich die Mittelklassen vollstandig zum Verschwinden.

Das Ziel dieser Operation kann gar nicht die “Rettung“ Griechenlands sein: in diesem Punkt sind sich alle Wirtschaftswissenschaftler einig, die uberhaupt diesen Namen verdient haben. Es geht darum Zeit zu gewinnen, um die Glaubiger zu retten, wahrend zugleich das Land in einen zeitverschobenen Konkurs getrieben wird. Und es geht vor allem darum, Griechenland zu einem Laboratorium einer gesellschaftlichen Veranderung zu machen, die dann in einem zweiten Schritt auf ganz Europa verallgemeinert werden wird. Das auf dem Rucken der Griechen experimentierte Modell ist das einer Gesellschaft ohne offentliche Dienste, in der die Schulen, die Kliniken und die Abgabestellen fur Medikamente zu Ruinen verfallen, in der Gesundheit zu einem Privileg der Reichen wird und in der die besonders verwundbaren Bevolkerungsteile zu einer planma?igen Eliminierung bestimmt sind, wahrend jene, die noch Arbeit haben, zu extremen Formen der Verarmung und der Prekaritat verurteilt werden.

Damit diese Offensive des Neoliberalismus aber ihre Ziele erreichen kann, muss ein Regime eingesetzt werden, dass die elementarsten demokratischen Rechte schlichtweg einspart. Wir mussen daher sehen, wie in Europa auf Anweisung der Retter Regierungen von Technokraten gebildet werden, die sich einen Dreck um die Volkssouveranitat kehren. Damit geht es um eine Wende in den parlamentarischen Regimen, in der zu beobachten ist, wie die „Volksvertreter“ den Experten und den Bankern freie Hand geben und auf das ihnen zugeschriebene Recht, Entscheidung zu treffen, einfach verzichten. Gewisserma?en ein parlamentarisch vollzogener Staatsstreich, der dann auch gegen die Protestaktionen des Volkes auf einen erweitertes Arsenal an Unterdruckungsma?nahmen zuruckgreift. Auf diese Weise hat in dem Moment, in dem die Abgeordneten – in direktem Gegensatz zu ihrem bei ihrer Wahl ubernommenen Auftrag – das von der Troika (EU, ECB, IMF) diktierte Abkommen ratifiziert haben, eine Staatsgewalt, der jegliche demokratische Legitimitat abgeht, die Zukunft des Landes fur drei?ig oder auch vierzig Jahre verpfandet.

Zugleich bereitet die Europaische Union die Einrichtung eines Sperrkontos vor, auf das die Hilfen fur Griechenland direkt uberwiesen werden sollen, so dass sie einzig und allein fur den Schuldendienst eingesetzt wird. Die Einkunfte des Landes sollen mit „absoluter Prioritat“ fur die Ruckzahlungen an die Glaubiger eingesetzt werden und notigenfalls direkt auf dieses von der Europaischen Union verwaltete Konto uberwiesen werden. Das Abkommen legt fest, dass jede neue Schuldverschreibung, die in seinem Rahmen aufgelegt wird, dem englischen Recht unterliegt, das materielle Garantien vorsieht, und dass alle Streitfragen von den Gerichten in Luxemburg entschieden werden sollen, da Griechenland auf jeden Einspruch gegen von den Glaubigern beschlossene Pfandungen im Vorhinein verzichtet hat. Um das Bild abzurunden, werden auch noch die auferlegten Privatisierungen einer von der Troika verwalteten Kasse ubertragen, bei der die Eigentumstitel der offentlichen Guter deponiert werden. Kurzum, es geht um eine ganz allgemein durchgefuhrte Plunderung, also um den eigentumlichen Zug des Finanzkapitalismus, der sich hier eine schone institutionelle Bestatigung leistet. In dem Ma?e, wie hier dann Kaufer und Verkaufer auf derselben Seite des Tisches sitzen werden, kann es keinen Zweifel daran geben, dass dieses Privatisierungsunternehmen sich zu einem wahren Festmahl fur diejenigen entwickeln wird, die die privatisierten Guter ubernehmen.

Nun haben alle bisher ergriffenen Ma?nahmen nur zu dem Ergebnis gefuhrt, dass der griechische Staat immer tiefer in seinen Schulden versunken ist und dass die griechische Staatsschuld – mit der Hilfe der Retter, die Geld gegen Wucherzinsen verleihen – geradezu explodiert ist und sich jetzt im freien Fall den 170% des BIP annahert, wo sie doch 2009 nur bei 120% lag. Es konnen Wetten darauf abgeschlossen werden, dass diese ganze Schar von Rettungsplanen – die jedesmal als die „allerletzten“ dargestellt werden – kein anderes Ziel verfolgt hat, als die Position Griechenlands immer mehr zu schwachen, um ihm – ohne jede Moglichkeit, von sich aus die Bedingungen einer Umstrukturierung vorzuschlagen – dadurch aufzuzwingen, dass es alles seinen Glaubigern uberlasst, um der erpresserischen Alternative „entweder die Austeritatspolitik oder die Katastrophe“ zu entkommen.

Die kunstlich erzwungene Erschwerung des Verschuldungsproblems ist auf diese Weise als eine Waffe eingesetzt worden, um ein ganze Gesellschaft im Sturmangriff zu erobern. Wir sind uns dessen wohl bewusst, dass wir hier Begriffe aus dem Bereich des Militarischen benutzen: Es geht eben wirklich um einen Krieg, der mit den Mitteln der Finanzen, der Politik und des Rechts ausgetragen worden ist, einen Klassenkrieg, der gegen die gesamte Gesellschaft gefuhrt worden ist. Und die Beute, welche die Finanzklasse ihrem „Feind“ zu entrei?en hofft, das sind die sozialen Errungenschaften und die demokratischen Rechte – und letztlich uberhaupt die Moglichkeit eines menschenwurdigen Lebens. Das Leben derjenigen, die nicht produzieren oder die aus der Sicht der Profitmaximierungsstrategien zu wenig konsumieren, braucht nicht langer erhalten zu werden.

Auf diese Weise wird die Schwache eines Landes, das sich von einer grenzenlosen Spekulation und zerstorerischen Rettungsplanen in den Wurgegriff genommen sieht, zum Einfallstor fur ein neues Modell von Gesellschaft, das sich den Anforderungen des neoliberalen Fundamentalismus anpasst. Dieses Modell ist fur ganz Europa bestimmt – und zielt auch noch daruber hinaus, wo immer sich das anbietet. Darum geht es wirklich – und aus diesem Grunde lasst sich die Verteidigung des griechischen Volkes nicht auf eine blo?e Geste einer abstrakten Solidaritat oder ebenso abstrakten Humanitat reduzieren. Denn die Zukunft der Demokratie in Europa und das Schicksal der Volker Europas stehen hier auf dem Spiel. Uberall wird man uns die „gebieterische Notwendigkeit“ vor Augen fuhren, eine „schmerzhafte, aber heilsame“ Austeritatspolitik zu betreiben – als das einzige Mittel, um dem Schicksal Griechenlands zu entgehen, obwohl sie doch in Wirklichkeit geradenwegs dahin fuhrt.

Angesichts dieses organisiert vorgetragenen Angriffs auf die Gesellschaft und angesichts der Zerstorung der letzten Inseln der Demokratie, rufen wir unsere Mitburger, unsere franzosischen und europaischen Freunde dazu auf, laut und deutlich ihre Stimme zu erheben. Den Experten und den Politikern darf nicht das Monopol des Wortes uberlassen werden. Kann uns denn die Tatsache gleichgultig lassen, dass auf Verlangen insbesondere der deutschen und franzosischen Staatsfuhrung den Griechen in Zukunft freie Wahlen verboten werden sollen. Verlangt die systematische Stigmatisierung und Verleumdung eines europaischen Volkes etwa keine Antwort ? Ist es denn uberhaupt moglich, gegen die institutionelle Ermordung des griechischen Volkes nicht seine Stimme zu erheben ? Und kann man denn Stillschweigen bewahren angesichts der gewalttatigen Durchsetzung eines Systems, das den Gedanken der sozialen Solidaritat als solchen aus der Rechtsordnung verbannt?

Wir befinden uns an einem Wendepunkt, von dem kein Weg mehr zuruckfuhrt. Es ist dringend geboten, den Krieg der Worte und der Zahlen auch von uns aus zu fuhren, um der ultraliberalen Rhetorik entgegenzutreten, die Angst und Fehlinformationen verbreitet. Es ist dringend geboten, die angeblich moralischen Lektionen zu demaskieren, die nur dazu dienen, zu verbergen, was wirklich in unseren Gesellschaften geschieht. Es ist mehr als dringend geworden, die rassistische Hartnackigkeit als solche zu enthullen, mit der der unterstellte Nationalcharakter eines Volkes (also, ganz nach Belieben : Faulheit und Gerissenheit) zum ersten Grund einer Krise erklart werden soll, die in Wirklichkeit eine weltweite Krise ist. Was heute wirklich zahlt, sind doch nicht die Besonderheiten der Volker, ganz gleich, ob sie real oder nur imaginar sind. Es geht vielmehr darum, was ihnen gemeinsam ist: Das Schicksal eines Volkes, das sich auf alle anderen Volker auswirken wird.

Technische Losungen, mit denen man die Alternative „entweder Zerstorung der Gesellschaft oder Bankrott“ (was in Wirklichkeit, wie man heute sieht, bedeutet „sowohl Zerstorung der Gesellschaft als auch Bankrott“) vermeiden kann, sind schon vielfach vorgeschlagen worden. Alle mussen auf den Tisch, wenn daruber nachgedacht wird, wie ein anderes Europa aufgebaut werden kann. Aber zunachst einmal steht es an, das Verbrechen anzuzeigen und die Lage vollstandig ans Licht der Offentlichkeit zu bringen, in der sich das griechische Volk heute aufgrund der „Hilfsplane“ befindet, die von und fur die Spekulanten und Glaubiger erdacht worden sind. In dem Moment, in dem sich weltumspannend eine Unterstutzerbewegung bildet, in dem die Netze des Internets von Solidaritatsinitiativen nur so wimmeln – sollten da die franzosischen Intellektuellen die letzten sein, die ihre Stimme fur Griechenland erheben ? Warten wir also nicht langer, schreiben wir immer mehr Artikel, ergreifen wir in den Medien das Wort, setzen wir Debatten Gang, wo immer sie stattfinden konnen, starten wir Volksbegehren und Demonstrationen. Jede Initiative ist hier willkommen, jede Initiative dringend notig.

Wir selber ergreifen hiermit die Initiative fur ein europaisches Komitee der Intellektuellen und Kunstler, das der Solidaritat mit dem griechischen Volk in seinem Widerstand dient.

Wenn wir das nicht tun, wer dann ?

Wenn nicht jetzt, wenn dann?





Koρυφαίοι Γάλλοι διανοούμενοι μεταξύ των οποίων οι  Alain Badiou, Etienne Balibar , Jean-Luc Nancy μαζί με εκατοντάδες Ευρωπαίους στοχαστές υπογράφουν κείμενο υποστήριξης του ελληνικού λαού, το οποίο δημοσίευσε (21/2/2012) η διαδικτυακή έκδοση της Liberation και αργότερα η έντυπη. Το κείμενο υποστήριξης βρίσκεται σε διάφορες γλώσσες στην ιστοσελίδα  και μέχρι σήμερα (20/3/2012) το έχουν υπογράψει περισσότεροι από 1.400 διανοούμενοι και στοχαστές από διάφορες  χώρες .  Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο υποστήριξης  στην Ελληνική γλώσσα:


Να σώσουμε τον ελληνικό λαό απο τους σωτήρες του!


Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο  και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις. 

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι  άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο  είναι να κερδηθεί  χρόνος προκειμένου να σωθούν  οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη  χρεοκοπία.  Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η   Ελλάδα σε  εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν  να έχουν μια εργασία  καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.        

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά  ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται  από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την   Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι  ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί  σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας  στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού  καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια  θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το  εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων  αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό  αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170%  ενός  ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός  σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης, να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου  για την άλωση  μιας κοινωνίας στο σύνολό της. 

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική  τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για  μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς  όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη  σε μια χειρονομία  αλληλεγγύης ή  αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν. 

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να  μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε  τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε  την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν  την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί  ελληνικής «ιδιαιτερότητας»  που φιλοδοξεί να αναγάγει  τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε  πρωταρχική  αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους. 

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή  καταστροφή της κοινωνίας ή  πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση»). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν  σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι  μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς  τον ελληνικό λαό  που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;


K & B Analysis

March 20, 2012



Greeks Abroad and Philhellenes: The catalyst that may quickly and effectively lead Greece out of the crisis



Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον;


© Copyright 2005-2012 K&B Analysis ΕΠΕ. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.