ECONOMICS - INDUSTRY & TRADE - EXPORT MARKETS   [Αρχική Σελίδα]










Επιτροπή των Είκοσι: Τα υπέρ και τα κατά της ενδεχόμενης ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 

 

 

                  

 

 

 

Η «Επιτροπή των Είκοσι» απέστειλε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανακοίνωση, εν όψει της συζήτησης που θα γίνει  για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στα πλαίσια της  Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. μεταξύ 10 και 12 Δεκεμβρίου 2009.

 

Υπενθυμίζεται ότι η «Επιτροπή των Είκοσι» αποτελείται από Ευρωπαίους επιχειρηματίες, δικηγόρους, καθηγητές και επιστήμονες με γνώση των ιδρυτικών αρχών της Ε.Ε. καθώς και με συνεχή μελέτη των πολιτικών και γεωπολιτικών δεδομένων των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής τα τελευταία πενήντα χρόνια.

 

Η ανακοίνωση της «Επιτροπής των Είκοσι» έχει ως εξής:

 

Το Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης «αξιολογεί» την πρόοδο της Τουρκίας στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων της προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ενταξιακή της πορεία που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1999 στο Ελσίνκι (με την αναγνώριση της Τουρκίας σαν ισότιμο ως προς τα άλλα υποψήφια προς ένταξη μέλη) και σημαντικό σταθμό την 3η Οκτωβρίου 2005 (έναρξη επίσημων ενταξιακών συνομιλιών Ε.Ε. – Τουρκίας). 

Για την Ελλάδα, αλλά και για κάθε Ευρωπαίο πολίτη, η Τουρκική ένταξη αποτελεί ένα πολύ σοβαρό ζήτημα το οποίο απαιτεί μια πολύ προσεκτική προσέγγιση. Για να σχηματίσουμε μια κάπως καλύτερη εικόνα για το θέμα αυτό, ας αξιολογήσουμε τα βασικά «υπέρ» και τα «κατά» της (πιθανής) ένταξης της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Ε.Ε.

 

Τα «υπέρ», σύμφωνα με τους υποστηρικτές της Τουρκικής ένταξης, είναι –μεταξύ άλλων- τα εξής:

 

(1) Το πιο βασικό επιχείρημα της πανίσχυρης Ευρω-αμερικανικής ελίτ (συνδυασμός επιχειρηματικών συμφερόντων και στρατηγικών επιλογών) που «κινεί» την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας είναι ότι χωρίς την Τουρκία η γεωπολιτική δομή της Δύσης δεν μπορεί ούτε να ολοκληρωθεί ούτε και να προστατευτεί. Η Δύση χρειάζεται σταθερά σύνορα όσο το δυνατόν ανατολικότερα, τα οποία θα εγγυώνται τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας στα οποία υπάρχει αφ’ ενός μεν αφθονία ενεργειακών πόρων, αφ΄ ετέρου δε στρατηγικές ιδιαιτερότητες όπως αναβίωση του ριζοσπαστικού ισλάμ, η εμπόλεμη Μέση Ανατολή, η μετεξέλιξη της Κίνας σε υπερδύναμη κ.α.. Όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται (σύμφωνα πάντα με την πανίσχυρη Ευρω-αμερικανική ελίτ) αποτελεσματικά παρά μόνο με την διάδοση των κοινωνικών δομών της Δύσης  μέσω της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στους θεσμούς της και στην Ε.Ε. (ανοιχτή οικονομία, δημοκρατικές δομές, πλουραλισμός). Με τον τρόπο αυτό παρέχεται όχι μόνο μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή αλλά και μακροπρόθεσμη στρατηγική βιωσιμότητα στην ευρω-αμερικανική ηγεμονία.

 

(2) Το βασικό επιχείρημα των Ελλήνων υποστηρικτών της Τουρκικής ένταξης είναι ότι θα εξομαλυνθούν σταδιακά οι σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας με την επίλυση των προβλημάτων που υπάρχουν ανάμεσα στις δύο χώρες (συνοριακές αμφισβητήσεις, Κυπριακό, χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος κ.α) ενώ θα έχουμε και θετικές επιπτώσεις στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου, Τενέδου καθώς και στα θέματα ατομικών και κοινοτικών περιουσιών, θρησκευτικών και εκπαιδευτικών ελευθεριών κ.α.

 

(3) Στα υπέρ καταγράφονται και πολλές αρνητικές συνέπειες που θα έχει ενδεχόμενη απόρριψη της Τουρκίας σαν μέλους της Ε.Ε.:

(α) για τα Δυτικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Κασπία και την Κεντρική Ασία με την πιθανότατη ενίσχυση των σχέσεων Ρωσίας - Τουρκίας  και στόχο την συρρίκνωση της στρατηγικής παρουσίας της Δύσης στην περιοχή.  (β) με την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων μέσω της υποκίνησης των διάσπαρτων μουσουλμανικών μειονοτήτων (Βουλγαρία, Ελληνική Θράκη κ.α.) τις οποίες η Τουρκία έχει μετατρέψει σε «εργαλείο» της με την εφαρμογή ενός σχεδίου πολλών δεκαετιών.

(γ) ειδικά για την Ελλάδα, θα αντιμετωπίσει απροκάλυπτη Τουρκική επιθετικότητα σαν συνέπεια της επιδείνωσης της εσωτερικής κατάστασης της Τουρκίας, την ισχυροποίηση των στρατιωτικών και το «Βαθύ Κράτος» σε εντονότερη δράση από ποτέ. 

 

Τα «κατά», σύμφωνα με τους πολέμιους της Τουρκικής ένταξης, είναι –μεταξύ άλλων- τα εξής:

 

(1)  Η Τουρκία αποτελεί την πιο αμφιλεγόμενη προς ένταξη χώρα, από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, με δεδομένη την επιφυλακτικότητα μεγάλου μέρους της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Η Τουρκία είναι μία χώρα που δεν ανήκει γεωγραφικά στην Ευρώπη (το 97% του εδάφους της ανήκει στην Ασία) με διαφορετικά πολιτιστικά, πολιτισμικά αλλά και θρησκευτικά στοιχεία (το 99% των κατοίκων της είναι μουσουλμάνοι).  Επί πλέον έχει ένα αυταρχικό και καταπιεστικό (όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα) καθεστώς με κρατική ιδεολογία τον νεο-οθωμανισμό και τον παντουρκισμό, μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες (το δικαίωμα της απεργίας απαγορεύεται δια νόμου), επικροτεί εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις, διαθέτει πανίσχυρο στρατιωτικό κατεστημένο και εντονότατο εθνικιστικό στοιχείο (Βαθύ Κράτος) με ανεξέλεγκτη δράση. Με δυο λόγια η Τουρκία (η κεντρική και η ανατολική, με εξαίρεση ένα τμήμα της δυτικής) δεν έχει καμιά σχέση με κανένα «επίπεδο» της Ευρώπης, κάτι άλλωστε που φαίνεται από τους αυτό-απομονωμένους Τούρκους που ήδη ζουν σε Ευρωπαϊκές πόλεις. 

 

(2) Τα 70 και πλέον εκατομμύρια των κατοίκων της Τουρκίας με το ένα τέταρτο περίπου του μέσου Ευρωπαϊκού επιπέδου εισοδήματος και ζωής, θα απορροφούν το 10% του ετήσιου προϋπολογισμού της οικονομικής βοήθειας της Ε.Ε. (όσο θα λαμβάνουν οι δέκα νέες χώρες που εντάχθηκαν στην Ε.Ε. το 2004), θα διαθέτουν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της ΕΕ, τους περισσότερους αντιπροσώπους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και θα αυξήσουν το ποσοστό των μουσουλμανικών πληθυσμών μέσα στην Ένωση από το 3% στο 20%, με ότι αυτό συνεπάγεται στην «πολιτισμική ισορροπία» μέσα στην Ευρώπη, ιδίως με δεδομένο τον ραγδαίο δημογραφικό δυναμισμό των μουσουλμανικών πληθυσμών σε αντίθεση με την σταθεροποίηση ή και την μείωση των παραδοσιακών Ευρωπαϊκών πληθυσμών.

 

(3) Το βασικό επιχείρημα των Ελλήνων που δεν συμφωνούν με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. αποτελεί ο κίνδυνος «μεταναστευτικού ρεύματος» που θα μετατρέψει μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες ολόκληρη την Ελλάδα σε αποικία της Τουρκίας. Η τεράστια πληθυσμιακή διαφορά των δύο χωρών (μόνο η Κωνσταντινούπολη έχει πλέον τόσο πληθυσμό, που αντιστοιχεί στον διπλάσιο περίπου πληθυσμό ολόκληρης της Ελλάδας) και η ελευθερία «κυκλοφορίας» Τούρκων πολιτών μέσα στα Ευρωπαϊκά σύνορα, αποτελεί κίνδυνο-θάνατο για την επιβίωση της Ελλάδος, η οποία ούτως ή άλλως αποτελεί επεκτατικό στόχο της Τουρκίας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ελληνική Θράκη. Αντίθετα, η μη ένταξη της Τουρκίας, μετατρέπει τα Ελληνικά σύνορα σε Ευρωπαϊκά και εξασφαλίζει την απόλυτα αναγκαία και στοιχειώδη προστασία τόσο της Ελλάδος όσο και της Ευρώπης από το αναπόφευκτο μεταναστευτικό «τσουνάμι» μουσουλμανικών πληθυσμών.

 

Συμπέρασμα: Η  διενέργεια δημοψηφίσματος σε κάθε κράτος μέλος (και οπωσδήποτε στην Ελλάδα) αποτελεί βασική, απόλυτα δημοκρατική απαίτηση κάθε Ευρωπαίου πολίτη ώστε ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας να μην επιβληθεί από την Ευρω-αμερικανική ελίτ ερήμην των λαών της Ευρώπης, αλλά να αποτελεί ελεύθερη έκφραση της βούλησής τους.

Τα ποικιλώνυμα και πολύπλοκα συμφέροντα στις δύο όχθες του Ατλαντικού έχουν θέσει τους δικούς τους στόχους. Ορισμένοι Ευρωπαϊκοί λαοί επίσης - υπέρ ή κατά της Τουρκικής ένταξης. Είναι ώρα και οι Έλληνες να θέσουμε, δημοκρατικά και συνειδητά, τους δικούς μας στόχους: Να απαιτήσουμε την έκφραση της βούλησής μας μέσα από ένα  δημοκρατικό δημοψήφισμα χωρίς τεχνικά κουκουλώματα με κοινοβουλευτικές ή άλλες νοθευμένες «πλειοψηφίες».  

 

 

Επιτροπή των Είκοσι*

Γιάννης Στουπάκης – Συντονιστής Β - jss11@otenet.gr  

 

 

 

 

 

 

                                          

 

 

Το κείμενο που απέστειλε η «Επιτροπή των Είκοσι» καταγράφει, σύντομα και περιεκτικά, πολύ σημαντικά δεδομένα που αφορούν ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Αξίζει πάντως να σημειωθούν, συμπληρωματικά, τα εξής:

 

(1) Η πεποίθηση της Ευρω-αμερικανικής ελίτ ότι η Τουρκία στο σύνολό της αποτελεί απαραίτητο «κρίκο» της γεωπολιτικής δομής της Δύσης είναι πλέον λανθασμένη για τον πολύ απλό λόγο ότι η πολιτική της σημερινής Τουρκίας αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς: Η πρώτη πικρή γεύση για τους φανατικούς υποστηρικτές της Τουρκίας στην Δύση ήρθε όταν η Άγκυρα αρνήθηκε να  επιτρέψει την διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων για την επίθεση εναντίον του Ιράκ. Ακολούθησαν η ολοένα και μεγαλύτερη  ανάπτυξη στενών σχέσεων με καθεστώτα και κινήματα (Ιράν, Σουδάν, Χαμάς κ.α.) που αποτελούν «κόκκινο πανί» για την Δύση καθώς και η πρόσφατη απαίτηση της Άγκυρας να αποκλειστεί το Ισραήλ από την ετήσια άσκηση Τουρκίας – ΝΑΤΟ - Ισραήλ  που πραγματοποιείται συνεχώς εδώ και 15 περίπου χρόνια. Με άλλα λόγια η πεποίθηση ότι η Τουρκία αποτελούσε πάντοτε την ατσάλινη βάση της Δυτικής στρατηγικής στην Μέση Ανατολή ανήκει στο παρελθόν. Αν διαβάσει κανείς «τα ψιλά γράμματα» της καθημερινής ειδησεογραφίας θα το αντιληφθεί καλύτερα: Το φίλο-εβραϊκό Αμερικανικό Institute for Near East Policy που ασκεί σημαντική επιρροή στην ευρύτερη ατλαντική πολιτική επιμένει ολοένα και εντονότερα ότι η Τουρκία δεν είναι πλέον αξιόπιστος σύμμαχος και ότι στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά βούληση στην υποστήριξη της εξωτερικής πολιτικής της Δύσης!

 

(2) Όσοι υποστηρίζουν την ένταξη της Τουρκίας στο σύνολό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν αντιληφθεί επαρκώς κάτι που επισημαίνεται στην ανακοίνωση της «Επιτροπής των Είκοσι», δηλαδή ότι η σημερινή Τουρκία έχει τρία διαφορετικά πρόσωπα:

 

(α) Το δυτικό τμήμα της Τουρκίας από την Μεσόγειο, τα παράλια στο Αιγαίο, μέχρι και ένα μικρό τμήμα των παραλίων της Μαύρης θάλασσας, έχει προοδεύσει πάρα πολύ. Βρίσκεται κοντά στα Ευρωπαϊκά επίπεδα και σημειώνει συνεχώς σημαντική οικονομική αλλά και πολιτιστική πρόοδο. Είναι χαρακτηριστικό – στον πολιτιστικό τομέα- ότι σήμερα στην Κωνσταντινούπολη μετά την ταινία «Φθινοπωρινός πόνος» που αναφέρεται στα Σεπτεμβριανά του 1955 και έσπασε τα ταμεία, μια θεατρική παράσταση για το ίδιο θέμα προσελκύει πλήθος θεατών, ενώ τα μαθήματα Ελληνικής γλώσσας που παραδίδονται στο Σισμανόγλειο με την φροντίδα του Ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη έχουν στην τοπική (τουρκική) κοινωνία σημαντική ανταπόκριση. Αν ολόκληρη η Τουρκία ήταν μόνο το μικρό αυτό δυτικό τμήμα της σημερινής Τουρκίας, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να απορρίψει κανείς την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

(β) Η αχανής, κεντρική Τουρκία η οποία βρίσκεται πολλές δεκαετίες πίσω από το μέσο επίπεδο της Ελλάδος και ακόμα περισσότερες από το μέσο Ευρωπαϊκό επίπεδο. Η διαφορά αυτή είναι τόσο οικονομική όσο και πολιτιστική και δημιουργεί έντονη αντίθεση με την δυτική Τουρκία (και τον μέσο Ευρωπαϊκό όρο), σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα.

(γ) Ακόμα μεγαλύτερο είναι το χάσμα στις τεράστιες επαρχίες της ανατολικής Τουρκίας στις οποίες ζουν κουρδικοί πληθυσμοί που αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό των κατοίκων της σημερινής Τουρκίας. Η περιοχή αυτή υπήρξε «πολεμική ζώνη» για ολόκληρες δεκαετίες μεταξύ του στρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας και των Κούρδων ανταρτών και είναι τόσο υποβαθμισμένη ώστε θυμίζει εποχές που βρίσκονται τουλάχιστον ένα αιώνα πίσω. 

 

(3) Η πολιτική κατάσταση στην σημερινή Τουρκία είναι πολύπλοκη, ρευστή και επικίνδυνη. Η Τουρκική κοινωνία είναι βαθειά διχασμένη μεταξύ των Κεμαλιστών (Στρατιωτικοί, Βαθύ Κράτος και πολιτικοί εκφραστές τους) και Ισλαμιστών που κατάφεραν να συγκεντρώσουν εκτός από τους παραδοσιακούς ισλαμιστές και το συντριπτικό τμήμα της προοδευτικής τουρκικής κοινωνίας που είναι ιδιαίτερα φιλοδυτική. Χρειάζεται όμως προσοχή: «Ότι λάμπει, δεν είναι χρυσός». Φιλοδυτικοί υπήρξαν και οι στρατιωτικοί οι οποίοι, ιδίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν τα αγαπημένα παιδιά της Δύσης που έκανε τα «στραβά μάτια» στην κατάφωρη παραβίαση όλων ανεξαιρέτως των δυτικών αξιών. 

 

Οι Ισλαμιστές έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν την εικόνα πως σέβονται τις αξίες της Δύσης (δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, θρησκευτική και εκπαιδευτική ελευθερία, πλουραλισμός κλπ) σε αντίθεση με τους Κεμαλιστές που εμφανίζονται η αυθεντική έκφραση της αντιδραστικής και φασιστικής κουλτούρας. Είναι όμως αυτή όλη η πραγματικότητα; Και οι νεότουρκοι υποστήριζαν τις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης  πριν επιβάλλουν το πιο φρικτό φασιστικό και ρατσιστικό καθεστώς που γνώρισε η μετα-οθωμανική Τουρκία. Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται και οι Ισλαμιστές αποτελούν τον μανδύα μιας άλλης Τουρκίας που δεν θα έχει σχέση με αυτά που επαγγέλλονται σήμερα; Πολλοί διεθνής αναλυτές, όπως το αμερικανικό Asia Caucasus Institute θεωρούν πως η περίφημη «Υπόθεση Εργκενεκόν» που συγκλονίζει την Τουρκία αποτελεί ένα εξαιρετικό «μέσο εκκαθάρισης» της Τουρκίας από κάθε είδους κοσμικούς αντιπάλους των Ισλαμιστών που δεν οδηγεί σε μια πλουραλιστική, δημοκρατική Τουρκία αλλά σε ένα αυταρχικό, μονοκομματικό κράτος. Το μέλλον βέβαια θα δείξει ποια είναι η αλήθεια, σε κάθε όμως περίπτωση το τοπίο είναι ρευστό, θολό και πολύπλοκο.

 

(4) Σίγουρα αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα των Ευρωπαϊκών λαών να αποφανθούν με δημοψηφίσματα εάν εγκρίνουν την είσοδο της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν θα ολοκληρωθούν οι ενταξιακές της διαπραγματεύσεις.  

Για τους Έλληνες το αυτονόητο αυτό δημοκρατικό δικαίωμα έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία αφού, σύμφωνα με τους πολέμιους της Τουρκικής ένταξης, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον της Ελλάδος και του Ελληνισμού.

Σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα δεν χωρούν οποιασδήποτε μορφής και κατηγορίας «συμβουλές», «παραινέσεις», «υποδείξεις», «συμβιβασμοί» ή (ακόμα χειρότερο) «απειλές». Ο ελληνικός λαός, με το αλάθητο αισθητήριό του, πρέπει να αποφανθεί δημοκρατικά και κυριαρχικά για το μέλλον του μέσα σε μια Ευρώπη που θα περιλαμβάνει δεκάδες εκατομμύρια «Τούρκων» της κεντρικής και της ανατολικής Τουρκίας.

Όποιος Έλληνας «Ευρωπαίος» πολιτικός διανοηθεί να παρακάμψει με μεθοδεύσεις την βασική αυτή δημοκρατική αρχή, θα παραμείνει στην μακραίωνη ελληνική ιστορία σαν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αργυρώνητου προδότη των αξιών όχι μόνο του ελληνισμού αλλά και ολόκληρου του δυτικού κόσμου. 

 

      

  

Λεωνίδας Κουμάκης *

kb@kbanalysis.com

Αθήνα 30 Νοεμβρίου 2009

 

 

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επί τρεις δεκαετίες, με την ιδιότητα του Διευθυντού Εξαγωγών Ελληνικής Οινοβιομηχανίας, ταξίδευσε στις 4 από τις 5 ηπείρους του πλανήτη μας, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διανομής σε 32 χώρες. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία» (1992, η τέταρτη έκδοση το 2008) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997).   

 



Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον;

 Επιστροφή
 

 
© Copyright 2005-2012 K&B Analysis ΕΠΕ. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.